ماه گذشته بود ، و حكومت عباسى ، اين فرصت را غنيمت شمرد ، و يحيى بن اكثم را كه از بزرگترين دانشمندان عصر خود بود ، براى آزمودن و مغلوب ساختن آن بزرگوار دعوت كرد ، تا بدان وسيله مسأله اعلم بودن امام را كه از جمله عناصر اصلى در تفكر شيعه است ، در هم شكند . به اين ترتيب يحيى به اين نيّت آمد و در حضور جمع كثيرى از دانشمندان و وزيران و بلندپايگان حكومت عباسى ، از امام يك مسألهء فقهى پرسيد ، و امام عليه السّلام ، چندين فرع براى آن مسأله بيان كرد . بطورى كه يحيى متحيّر شد و آثار ناتوانى در چهره‌اش نقش بست و به توانمندى علمى فوق العاده كه در اختيار امام عليه السّلام بود ، اعتراف كرد . اين رويداد و نظاير آن ، نقل مجالس و محافل بغداد و جاهاى ديگر شد . سپاس خداى را كه اين افتخار نصيبم شد تا دربارهء امام جواد عليه السّلام سخن بگويم ، در حالى كه نيازى به گفتگوى از مقامات آن بزرگوار نمىبينم . مادر پيش از آن كه از حالات و مقامات بانوى بزرگوار ، مادر امام على الهادى عليه السّلام صحبت كنيم ، مايلم به مطلبى اشاره كنم كه چندين بار ، آن را يادآور شده‌ايم ، و آن اين است كه اسلام ، به گونهء مثبت ، وحدت اجتماعى و اتّفاق كلمه‌اى را بنا نهاد و با تمام روشهايى كه به اختلاف منجر مىشد و رشته‌هاى وحدت را قطع مىكرد مبارزه نمود ، و ائمهء اهل بيت عليهم السّلام در پرتو همين جهت‌گيرى تابناك حركت كردند و تفاوتى بين سفيد و سياه قائل نشدند ، و بر اين اساس ، به ازدواج با كنيزان اقدام كردند ، تا به هياهويى ويرانگر خاتمه دهند ، و امام بزرگ زين العابدين و سيد الساجدين ، على بن الحسين عليهما السّلام با كنيزى ازدواج كرد كه شهيد جاويد زيد ، از او به دنيا آمد و امام محمد جواد عليه السّلام نيز كنيزى را به همسرى برگزيد و از او امام على الهادى عليه السّلام متولّد شد ، كه اين كنيز را محمد بن فرج به هفتاد دينار براى آن حضرت ،